Μια δασκάλα μπαλέτου μου είχε πει «δεν καταλαβαίνω γιατί στριφογυρίζετε συνέχεια». «Κυρία μου, της είπα, με την ίδια λογική θα μπορούσα να σας απαντήσω: Γιατί δεν παίρνετε πιο ψηλές γυναίκες στο μπαλέτο και περπατάτε στις μύτες;»

Παρεξηγήσεις για το Hip Hop
Δεν είναι χορός, είναι μια κουλτούρα, ένα κίνημα, όπως π.χ. το Rock.
Δεν είναι μια περαστική μόδα. Ξεκίνησε από το 1973 και έχει αλλάξει τα πάντα στη μουσική σκηνή, στο ντύσιμο, στον ήχο και στην κίνηση
Δεν χορεύουν μονό μαύροι με φαρδιά παντελόνια κ γυρίζουν στο κεφάλι,είναι σαν να λεμέ ότι στο μπαλέτο είναι μονό ομοφυλόφιλοι φοράνε κολάν κ κάνουν όλο πιρουέτες.Χορεύουν όλες οι εθνικότητες.απλά οι μαύροι είναι το μεγαλύτερο ποσοστό άνεργοι νέοι που τον ελεύθερο χρόνο τον κατανέμουν στον χορό

Ξαφνικά μετά από το περσινό “Ώστε νομίζεις ότι ξέρεις να χορεύεις”, η πρωτεύουσα της ημιμάθειας στην Ευρώπη, Αθήνα, γέμισε από διαφόρους ανθρώπους επαγγελματίες άσχετους να διδάσκουν, να κάνουν σεμινάρια κ να έχουν άποψη γύρω από το Hip Hop.
Και για να μην είμαστε politically correct μέχρι σήμερα το 98% από αυτούς που το διδάσκουν δεν έχουν ιδέα! Είναι ποσοστό πρωιν άνεργοι αεροβικής κ κάποιοι νεαροί χορευτές της jazz.Φόρεσαν φαρδιά παντελόνια έβαλαν Hip Hop μουσική κ σε λίγα δευτέρα έγιναν χορευτές του Hip Hop.
Μερικοί μάλιστα το έβαλαν και στην γυμναστική ακαδημία και το διδάσκουν χωρίς καν τις πιο βασικές γνώσεις. Εδώ πάει τέλεια το ρητό που λέω τα 6 τελευταία χρονιά .. «Αν είσαι άσχετος στην Ελλάδα, κινδυνεύεις να πετύχεις».

Δεν κατέχω την Ελληνική γλωσσά όπως θα ήθελα έτσι η σύντομη περιήγηση μου δεν θα έχει ποιητικές αναφορές με ακαδημαϊκό στόμφο γύρω από τον χορό.Ούτε θα χρησιμοποιήσω πολύ την φθαρμένη λέξη “Έκφραση”,ο χορός δεν είναι μονό έκφραση είναι εκτονώσει, επίδειξη είναι πρωτόγονα ένστικτα, είναι ερωτικός ,είναι πολύ πιο απλός κ πιο.. ειλικρινείς κ από της λέξεις.
Θα είμαι πιο αιχμηρός πιο εκλαϊκευμένος αλλά πιο κοντά στην ουσία..Όπως όλοι ξέρουμε συνήθως με της λέξεις κρύβουμε περισσότερα από ότι θέλουμε να πούμε.
Και πάμε στην ουσία ..

Τα τέσσερα στοιχεία του Hip Hop
δεν υπάρχει χορός που να ονομάζεται έτσι. Hip Hop είναι μια κουλτούρα που αποτελείται από 4 στοιχεία:
1. Rap
2. DJ’ing
3. Breaking και
4. Graffiti
Η ΗipHop κουλτούρα είναι, μετά το Rock κίνημα, η μοναδική ολοκληρωμένη μουσική πρόταση που κυριαρχεί τα τελευταία 34 χρόνια.

Πως ξεκίνησε το Hip Hop
Ακολουθείστε με λίγο σε μια πολύ συμπιεσμένη ξενάγηση γύρω από τον κόσμο του Hip Hοp: Το Breaking καθιερώθηκε με την ονομασία αυτή στα μέσα του 1960, στη Νέα Υόρκη, στο Bronx. Όλα ξεκίνησαν όταν διάφοροι solo dancers της τότε μουσικής χρειάζονταν πιο πολύ instrumental μουσική με έντονο beat, αλλά χωρίς φωνητικά, δηλαδή τα breaks της μουσικής (τα σόλο των μουσικών οργάνων). Τη χρονιά εκείνη ένας γνωστός και πρωτοπόρος DJ, ο Cool Herc στο Bronx, βρήκε τρόπο να βοηθήσει τους B-boys, B-girls (Breaker boy, Breaker girl). Τοποθέτησε ένα σελοτέϊπ στο δίσκο και «κόλλαγε» έτσι τη βελόνα στο πικάπ στο συγκεκριμένο «Breakbeat» και έτσι παρέτεινε τη μουσική για τους χορευτές που ήθελαν να επιδείξουν την δεξιοτεχνία τους και τις καινούργιες φιγούρες. Οι χορευτές αυτοί ονομάστηκαν Breaker boys και Breaker girls, επειδή χόρευαν με τα breaks του Cool Herc. Στη συνέχεια, ο Cool Herc χρησιμοποίησε ένα άλλο πικάπ, έτσι έχοντας δύο άρχισε να κάνει τα πρώτα μίξη μουσικής. Το «σκρατς» αντικατέστησε το σελοτέϊπ και τα break beats έγιναν γνωστά κάνοντας τον DJ να αποκτήσει ένα πιο δημιουργικό ρόλο: δεν άλλαζε απλώς δίσκους, αλλά έκανε μίξη σε ήχους, «φρεσκάριζε» ξεχασμένα κομμάτια. Καλό είναι οι σημερινοί DJ’s έξω αλλά και στην Ελλάδα, να ξέρουν λίγο τις ρίζες τους και να κατέβουν στη γη!
Την ίδια εποχή οι B-Boys, B-girls μαζί με τους graffiti-writers, τους DJ’s και τους Mc’s του Hip Hop (ράπερ), αποτελούσαν τα 4 στοιχεία του Hip-Hop.
Ο νονός –κυριολεκτικά- του Hip Hop,(ένα πρωιν μέλος μιας από της πιο κακόφημες συμμορίες του Μπρονξ),
Ήταν ο Africa Bambata που ένωσε αυτά τα 4 στοιχεία μαζί σε ένα όνομα: Hip Hop. Το Hip Hop σου έδινε την ευκαιρία να γίνεις πιο δημιουργικός να ξεφηγης από τους καυγάδες, να δείξεις το ταλέντο σου στην ζωγραφική του Graffiti, στη μουσική των DJ’s τον λόγο των ράπερς και φυσικά στο χορό. Έφευγαν οι νέοι από τη βία, τα ναρκωτικά και τις συμμορίες. Δεν χρειαζόταν να έχεις τελειώσει στα φυτώρια των ΙΕΚ ή σε ακαδημίες χορού για να χορέψεις, ούτε να έχεις κάνει φωνητικά για να τραγουδήσεις. Οι κριτές ήταν και είναι το σκληρό κοινό του δρόμου και η αυτοκριτική σου. Ταλέντο φαντασία και προπάντων ψυχή, κάτι που λείπει από το χώρο της μουσικής σήμερα.
Πάμε όμως πίσω στο Breaking.
Το 1976-77, άρχισε το Breaking να μένει στάσιμο και αργά-αργά να χάνει έδαφος. Όμως οι καινούργιοι ξένοι, όπως Πορτορικάνοι, Ρώσοι, και άλλοι μετανάστες του έδωσαν καινούργια πνοή, φέρνοντας από τις χώρες τους τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και στοιχεία από τους παραδοσιακούς τους χορούς. Μερικά από αυτά τα στοιχεία υιοθετήθηκαν από τους μετανάστες στο Breaking, ώστε να ταιριάζουν στη φύση του χορού. Το αποτέλεσμα ήταν θεαματικό. Το Breaking ξαναγεννήθηκε γεμάτο ιδέες, έμπνευση και τονωμένο για τα καλά άρχισε να κατακτά στις αρχές του 1980 τον κόσμο. Ένα Break group, οι Rock Steady Crew, το ξαναφέρνει στην επικαιρότητα και ο χορός πήρε από τα ΜΜΕ τον τίτλο: Breakdance.

Breakdance και breakers
Βέβαια, η ιστορία για τη γέννηση του Breaking πάει αιώνες πίσω, αλλά για να γλιτώνουμε από τον βερμπαλισμό και τις θεωρίες, λέμε απλά ότι Breaker ήταν και είναι αυτός που ξέφευγε από τα καλούπια των διάφορων χορών και έμπαινε σε έκσταση με τη μουσική και το ρυθμό και αυτοσχεδίαζε. Από τον ινδιάνικο χορό μέχρι το χορό της κοιλιάς, από τον Αφρικάνικο ως τον Ρώσικο χορό, ανεξάρτητα από χώρα και κουλτούρα, ο άνθρωπος που εκστασιαζόταν με το ρυθμό και τον άγγιζε στην ψυχή του ήταν ένας «Breaker».
Επίσης είναι σημαντικό να επισημάνω ότι το Breaking δεν είναι ακροβατικά. Αντίθετα, βασίζεται στο ρυθμό και στις εκλεπτυσμένες κινήσεις, όπως το Flamenco, είναι πιο απαλός και ευέλικτος χορός από το κλασσικό μπαλέτο, πολύ πιο έντονος από την jazz, έχει την ψυχή του ζεϊμπέκικου και είναι πολύ πιο περίπλοκος από την ενόργανη γυμναστική – είναι χορός και άθλημα ταυτόχρονα.
Στη συνέχεια αναπτύσσεται ραγδαία και επιτέλους ύστερα από 34 χρόνια καθιερώνεται και ακόμα και οι ψευδό-διανοούμενοι των χορών, που περισσότερο μιλάνε με τις κολλητές φόρμες τους παρά με τον χορό τους, άρχισαν να τον σέβονται και μάλιστα να τον κοπιάρουν πολύ χοντροκομμένα. Το Jazz, κάποια στιγμή μέσα στην απελπισία του έχει υιοθετήσει όλη τη δυναμικότητά του Breaking. Αλλάζουν μάλιστα και την ονομασία του σε funky-Jazz, street-jazz, Hip Hop-jazz, και άλλα τέτοια κακέκτυπα. Τελικά κατέληξαν κάποιοι να το ονομάζουν Hip Hop dance.Τώρα πια είναι νόμιμο να χορεύεις κ να σε αποκαλούν χορευτή τον breaker
Στο Breaking υπάρχουν μερικά παρακλάδια πολύ σημαντικά και αξιόλογα που μαζί συνθέτουν όλη τη γκάμα της χορευτικής σκηνής του Hip Hop:
- Popping (κινήσεις γρήγορες και απότομες.Με έλεγχο κ απομονώσει μελών)
- Locking (απαλό, άνετο ύφος χορού,με μεγάλη ταχύτητα )
- Electric boogie (ρομποτικό ύφος με πολλές αναφορές στις παντομίμες και κινήσεις που θυμίζουν σαν να περνά ρεύμα από ένα σημείο του σώματος σε ένα άλλο.Με την κινησιολογία του έλεγες μια ιστορία από την καθημερινότητα σου).
Είναι δύσκολο να εξηγήσεις χορό, αν δεν τον βλέπεις. Θα μπορούσα να μπω στην ανάλυση του κάθε είδους όπως κάνουν και στο μοντέρνο χορό αλλά γιατί να υπερβάλλουμε και να παίζουμε με τις λέξεις τη στιγμή που ο χορός βιώνετε. Ζούμε σε μια εποχή που τα ΜΜΕ μας έχουν κάνει επιδειξίες: Γρήγορα να φανώ, να δείξω κάτι που δεν είμαι για να κερδίσω υλικά αγαθά, αυτά που έχει «αυτός που είναι κάποιος». Αυτό το επιδιώκουμε με υιοθετημένα στυλ συμπεριφοράς και κλοπές πνευματικής ιδιοκτησίας, κοπιάρουμε ασύστολα. Ακόμα και οι χορευτές δεν είναι αυθεντικοί πια.Η καινούργια γενεά ιδιαιτέρα στα βαλκάνια κ εδώ σε εμάς θέλουν μονό να εντυπωσιάσουν γρήγορα.Με 5 ακροβατικά είναι σίγουροι ότι έγιναν χορευτές. Τελευταία έρχονται στα μαθήματα μου γυμναστές,επαγγελματίες χορευτές κ πόλοι του συγχρόνου και μου λένε “Θέλουμε να μας μάθεις μερικά κόλπα”. Κόλπα! Είναι χορός με την δική του φιλοσοφία με της βάσεις του με το δικό του λεξιλόγιο.Αναγκαστικά έχω αρχίσει να κάνω σεμινάρια για να καταλάβουμε ότι υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος συναισθημάτων κ μια περιπλοκή γλωσσά του σώματος να τα μεταφράζει.
Στον ‘’έξω κόσμο’’ έχει πάρει την θέση του κ την αξία που του ανήκει.Γίνονται οπερέτες, μιούζικαλ, πειραματικό θέατρο παντού στον κόσμο,όμως εμείς κοιτάμε τα βιντεοκλίπ μονό. .Από τους ελάχιστους χορούς που μπορούν να αντιπροσωπεύσουν και καθρεφτίσουν τιμήν σύγχρονη κοινωνία που ζούμε.Και επίσης από τους χορούς οπού έφερε πίσω στην πιστά τους άντρες!
Στο κολέγιο του Berkely έχουν καταφέρει να το καθιερώσουν σαν μάθημα.όχι μονό τον χορό αλλά κ τα υπόλοιπα στοιχειά του Hip Hop.Και πολλά αλλά πανεπιστήμια της Αμερικής,Κορέας Ιαπωνίας Γαλλίας κ.τ.λ.π
Τίποτε άλλη μουσική κουλτούρα δεν σε αφήνει να μιλήσεις για εθνότητα, κοινωνική θέση γένος,σεξουαλικότητα.Οι ραπερς είναι ένα είδος ποιητές του δρόμου που χρησιμοποιούν τον λόγω να πουν κάτι η να δώσουν κάποιο μήνυμα με την μουσική.
Πολύ σπουδαίο είναι και πρέπει να το σημειώσουμε ότι υπάρχει μια λέξη στη γλώσσα του Hip Hop το «Bitting», που κυριολεκτικά σημαίνει «δάγκωμα», αλλά εδώ έχει την έννοια «Κλεφτής». Είναι η πιο εξευτελιστική λέξη που μπορεί να ακούσει χορευτής, graffiti artist, raper και DJ. Πρέπει να είσαι όσο πιο αυθεντικός γίνεται με δικές σου κινήσεις, δικά σου ευρήματα και προσωπικό στυλ. Πάρα πολλοί χορεύουν breaking παγκοσμίως. Από αυτούς γύρω στους 40 είναι καλοί και καταξιωμένοι χορευτές, ενώ οι υπόλοιποι ή απλά δουλεύουν πολύ σκληρά ή απλά κυνηγούν το χειροκρότημα με καμιά τούμπα ή στριφογυρίζοντας στο κεφάλι. Αυτό δεν είναι breaking είναι ασκήσεις που πας στο τσίρκο ή σε ζωολογικό κήπο και τα βλέπεις από πιθήκους.
Βέβαια η ημιμάθεια σε πολλούς υποδυόμενους χορογράφους εδώ στη χώρα μας θεωρείται χάρισμα. Τι εννοώ; Όπως προανέφερα, άλλο χορός, άλλο ασκήσεις εδάφους. Τελευταία έχω πολλές προτάσεις από κέντρα με γνωστούς τραγουδιστές όπου ζητούν χορευτικά show με breaking, μόνο που show για αυτούς σημαίνει να χοροπηδάς στην πίστα. Ένας από αυτούς τους χορογράφους μου τηλεφώνησε πρόσφατα και μου είπε: «χρειάζομαι δυο-τρεις breakers για να κάνουν τα τρελά ους, τούμπες, φλικ-φλακ», γενικά ήθελε τον Μελισσανίδη, αλλά τι να τους πεις! Ήθελα να του πω να αυξάνεστε και πληθύνεστε, αλλά όχι τόσο ευγενικά. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αλλά έχω σταματήσει να εξηγώ και να βγάζω πάντα εγώ το φίδι από την τρύπα. Καιρός να βγουν νέοι χορογράφοι με έμπνευση, θέληση και προπάντων φαντασία. Πρέπει κάποτε να κριτικάρουμε τη μονοτονία και τη θαμπάδα στο χώρο μας

Προσωπικά χωρίζω τους χορευτές σε 3 είδη: τους απλούς εκτελεστές, τους οραματιστές και τους κλεφτές. Οι οραματιστές είναι αυτοί που δημιουργούν καινούργιους τρόπους έκφρασης και κινήσεις. Εκτελεστές είναι αυτοί που μόνο εκτελούν ότι τους δώσεις. Δυστυχώς, στην Ελλάδα ούτε σε αυτό δεν είμαστε τόσο καλοί. Δε μιλώ αφ’υψηλού, μιλώ σαν ένας απογοητευμένος άνθρωπος της τέχνης. Όλοι ξέρουμε και λεμέ ότι ο χορός είναι έκφραση. Και το break dance είναι μια πάρα πολύ δύσκολη έκφραση. Η θέση του breaking αλλά και των χορών γενικότερα βρίσκεται πάνω από όλα στο σπίτι, στο δρόμο, στην παρέα στην ίδια τη ζωή και όχι μόνο στα μέγαρα και στις δεξιώσεις. Όμως ο χορός δεν είναι μόνο τέχνη ή έκφραση, είναι κι ένα άλλοθι να είμαστε μαζί και να βγάζουμε το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Το παιδί που θέλει να κινηθεί, να αφεθεί ελεύθερο για λίγο από το κοστούμι και τη στενή, στερεότυπη γλώσσα του σώματος στον αγχωμένο κόσμο της γκλαμουριάς και του δήθεν.

Learn to dance Hip Hop in Σχολή Χορού